สวัสดีครับเพื่อนสมาชิกเว็ปไซต์ (ไทย) "โมฮับบะเทน"

และเพื่อนๆผู้ผ่านมาเยี่ยมเยียนทุกท่าน

     ชีวิตของคนเรา จะอยู่กันได้นานขนาดไหน หลายคนกำลังวิ่งไปข้างหน้าเพราะว่า นึกว่าต้องเดินทางไกล หลายคนหยุดอยู่กับที่เพราะเชื่อว่าชีวิตมีเท่านี้ หลายคน ยังล้าหลังเพราะว่า เขาไม่เคยได้เห็นอะไรที่เป็นแรงจูงใจให้ชีวิตก้าวเดินต่อไปเลย แล้วคุณล่ะ เป็นคนแบบไหน

    อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่ประเด็นที่เราจะกล่าวถึงในครั้งนี้ หากสนใจประเด็นที่ว่าให้ลองไปหา บทความว่าด้วยเรื่องอะไรก็ได้ ตอนที่ 1 อ่านกันดูนะครับ

    ประเด็นที่เราจะกล่าวถึงในครั้งนี้คือ เราต้องการเน้นให้เห็นว่าไม่ว่าคุณ จะเลิศแค่ไหน หรือ คุณจะเลวอย่างไร คุณก็ไม่อยู่ไปตราบนิรันดร์ หรอกครับ หยุดตรงนี้ ลองทบทวนที่ผมกล่าวมาว่าใช่หรือไม่

    มาว่ากันต่อ ดังนั้น การมองชีวิตให้เหมือนว่า เราเป็นดั่งนักเดินทาง ก็น่าจะเข้าท่า อยู่ไม่น้อย อย่ามองชีวิตว่า เป็นงานเลี้ยงที่ไม่มีวันเลิกลา แบบนี้ไม่ถูกครับ ดั่งคำของคนจีน ที่ว่าไว้ ไม่มีงานเลี้ยงใด ไม่เลิกรา แฟนๆ หนังจีนกำลังภายนอก อัจชา กำลังภายใน ต่างหากคงได้ยินกันมาบ่อยแล้ว ดังนั้น เราควรจะมองชีวิตให้เหมือนนักเดินทาง ที่ทุกคนต้องรู้ว่ จะเดินทางไปไหน แน่นอนนักเดินทางหากไม่รู้ว่าจะไปไหนแล้วออกเดินทาง แล้วเที่ยวไปถามคนอื่นเขาว่า ผมจะไปไหนเนี่ย แบบนี้ เรียกว่า

Pagal ในคำฮินดี หรือ บ้า แล้วครับ ฮ่ะๆๆๆๆๆ

    เราต้องรู้ไว้และเตือนใจไว้เสมอว่า บั้นปลายของชีวิต แม้แต่ กางเกงสักตัว ก็เอาไปไม่ได้ ทำงานหนักขนาดไหน รวยจนล้นฟ้า ก็เอาไปไม่ได้ แม้แต่คนที่เรารัก เคารพ พอสิ้นสุดที่ปลายทางของเขา เขาก็เอาเราไปไม่ได้ ขณะที่เราก็ไม่อยากให้เขาเอาเราไปเร็วนัก ฮาๆๆๆ หากไม่เห้นด้วย โพสต์มาเลยครับ ผมขอคารวะ เพราะท่านใจถึงมาก ที่จะไปกับคนที่ล่วงลับไปแล้ว ฮา คำรบ สอง

   หนุ่มสาวรักกัน แรกรัก ก็หวานเจี๊ยบ พอคู่รัก ถึงปลายทางไปก่อน ก็กลับไม่กล้า หอม ไม่กล้า กอด แปลกนะครับ แต่เป็นเรื่องธรรมดา เพราะเธอถึงปลายทางแล้ว ไม่เป็นไร ฉันรออีกหน่อย (เผื่อจะเจอเพื่อนร่วมทางคนใหม่ สวยๆ อ้าว)

  บั้นปลายของคน ต้อง ตายทั้งนั้น ดังนี้ แล้ว ลองนึกกันดูว่า หากเราเป็นนักเดินทางนี่ ทำอะไรบ้างถึงจะสนุก ประเภทที่เดินออกจากบ้าน เช้า พอเย็น ก็กลับ หรือ ออกไปเที่ยว แล้ว เที่ยวยาว แล้วก็ถึงปลายทาง แบบนี้ จะสนุกอะไร

  การเดินทางที่สนุก เพื่อนๆ พอจะนึกกันออกไหมครับ เราต้องมีเพื่อนไปด้วยกัน บ้าง มีการคุย การหยอกกัน เดินทางไปที่ต่างๆ มีการถ่ายรูป กินของแปลก ทะเลาะกับแม่ค้า จีบลูกสาวแม่ค้า บางคนได้เพื่อนใหม่ บางคน จีบสามีแม่ค้า เพราะชอบไม้ป่าเดียวกัน บางคนขาแพลง บางคน หล่นเรือ บางคนเข้าป่าโดนช้างไล่ จะเสียบเอา โอย สารพัด แบบนี้สนุกครับ

 พอกลับมาบ้านก็มีเรื่องมาเล่าให้ฟังกัน มีหนัง มี ภาพมาเปิดดู เป็นความสุข ที่น่าพิศมัยยิ่ง เรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในระหว่างเดินทางจะทำให้คุณรู้ว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่มากกว่าที่คุณคิด และแปลกนะครับ คนที่เดินทางบ่อย จะ เหมือนทำใจกับเรื่อง บ้าบอในสังคม รอบๆ ได้ดีขึ้น

    เคยไหมครับ ที่มีคนมาเล่าว่าเครียด กับที่ บ้าน เพื่อนร่วมงาน แต่บางคนเขาเจอมามากกว่าคนนี้อีก แต่ เฉย สบาย จันทร์ ถึงเสาร์ ทำงาน เจอ ไอ้หน้าเดิม ๆ โจทย์ เก่า ๆ แต่ วันอาทิตย์ ข้าไม่สน ออกไปเที่ยว หาประสบการณ์ นาน ๆ ไป โธ่ เมื่อก่อน ข้า นึกว่าต้องจมอยู่กับพวกนี้ ตลอด ก็ที่ทำงาน มันก็ต้องเจอทุกวัน แต่ที่ไหน ได้ ข้างนอกมีอะไรมากมาย เมื่อก่อน โง่ อยู่ตั้งนาน วันอาทิตย์ ใช้เป็นวัน สะสมพลังไว้สู้รบปรบมือ กับ โจทย์ เก่า หารู้ไม่ว่า มันเป็นเรื่องเล็กๆ ที่ไหนมันก็มีคน ดีดนไม่ดีปนๆ กันไปทั้งนั้น หากมัวแต่รอหาโลกที่ขาวจั๊วะ ก็ไม่ต้องเจี๊ยกันพอดี

   อย่างไรก็ตามการออกเดินทางในทัศนะส่วนตัวผมว่า ที่มีการคุยกันมากว่าต้องหาความสุขให้ชีวิตให้มากๆ เพระชีวิตมันสั้นนั้นเป็นแนวคิดที่ผิด ครับ ที่ถูกคือ ชีวิตมันสั้น หากจะเดินทางให้คุ้มค่า ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ กับสังคมและประเทศชาติมากที่สุดถึงจะดี ขอย้อนกลับไปหาเหตุการณ์ สึนามิด้วยความเคารพ และ อาลัย ผมอ่านมาจากหนัง สือ ดี นาม ดิฉัน เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อสึนามิเข้ามา มี หญิงไทยคนหนึ่ง อุ้มลูก ของเธอและหนีพ้นแล้ว จากคลื่น แต่ เอื้อมมือลงไปช่วยฝรั่งคนหนึ่ง จังหวะนั้น ลูกก็หลุดมือ และ เธอก็กรีดร้องด้วยความเสียใจอย่างรุนแรง สามารถช่วยฝรั่งได้แต่ลูกถูก คลื่นดูดหายไปในทะเล เธอร้องไห้ฟูมฟาย ฝรั่งอีกคน ซึ่งเป็นคนเล่าเรื่องนี้ เดินเข้าไปปลอบว่า แม้จะโดนดูดไปก็อาจจะรอดนะ เธอก็ดีขึ้น และลุกไปช่วยผู้ประสบภัยพร้อมๆ กับคนไทยคนอื่นอย่างแข็งขัน ฝรั่งคนนี้เล่าว่า ไอตกใจ และ งงมาก ว่า คนไทย ทำไมมีน้ำใจขนาดนี้ เธอช่วยคนอื่นๆ ทั้งๆ ที่ยังเสียใจจากลูกของเธอ ฝรั่งเล่าต่อว่า สักพักก็มี ยายแก่ๆ แบกตะกร้าใส่มะละกอ ลงมาจากเขา มาบอกมะละกอ ให้ฝรั่งและคนไทย กิน แล้วเขาก็เห็นคนไทยแบ่งน้ำ ให้ ฝรั่งต่างชาติกินคนละอึกสองอึก เล่ามาถึงตรงนี้ คนที่เล่าก็ร้องไห้เพราะตื้นตันในน้ำใจของคนไทย มีฝรั่งคนหนึ่งถึงกับกล่าวว่า อาวุธที่ร้ายแรงที่สุดของคนไทย คือ ความรู้รักสามัคคี นี่ล่ะ แม้จะประสบภัยก็ยัง ช่วยเหลือกัน อย่างแข็งขัน

   ผมก็ขอสารภาพว่า ผมอ่านเสร็จ ผมก็น้ำตาซึม มันตื้นตันครับ หวนกลับมาคิดถึงชีวิตของเราแล้ว คนไทยในเหตุการณ์สินามึน่ะ คือ ของจริง ตรงนั้นเขาได้วัดใจของเขาไปแล้ว ครับ

   ก็ขอเป็นกำลังใจให้กับแฟนๆ สมาชิก ทุกท่านว่า ก่อนจะท้อใจอะไร ขอให้ ลองตั้งใจว่าจะทำตนเป็นประโยชน์กับสังคมและประเทศชาติดูสักตั้ง เมื่อไม่มีเรื่อง เงินทอง หรืออะไรมาเป็นที่ตั้ง กลับมี เรื่องของการเสียสละเข้ามาในใจแทน วันนั้นล่ะครับ ที่เสียงจากหัวใจของท่านจะบอกท่านเองว่า เรานั้นมีค่านะ แม้จะเป็นส่วนเล็กๆ ของสังคมก็ตาม

  ด้วยความรักในเพื่อนๆ ทุกท่าน

  คุณ "โมฮับบะเทน"